vervolg Myanmar

We bezoeken ook de tempels Htilominlo Pahto, de Ananda Pahto, de Yar How Gyi, de Sulamani Pahto en de Shwesandaw Paya met zowel paard en wagen als op de fiets. Bij de Shwesandaw Paya maken we op twee dagen de zonsondergang mee. Om de zon op te zien komen in Bagan is ook een heel unieke ervaring op zich. Wat heerlijk om te zien hoe de Bagan-vlakte ontwaakt, met ons drietjes erbij.

Om 4 uur 's middags komen we in Kalaw aan. Kalaw is een voormalig hillstation op 1320 m hoogte. Na een nachtje in een schone ruime kamer, gaan we een trekking maken door de Shan-bergen, waar Pa O's, de Danu's, de Taunguo's en de Palaung-stam leven. Een gids valt zo te regelen en voor Anwar huren we een oude gammele ossenkar.

Over keien geeft dat een hoop gebonk en gehobbel, maar het is ongelofelijk wat zo'n ossenkar allemaal aankan. Door blubber en water. Soms met één wiel op een 'verhard' deel van het pad en de andere 0,5-1 meter lager in de modder. Alles kraakt en piept. Maar hoe het ook zij, we gaan voorruit en Anwar slaapt!

Op een andere ochtend gaat om half 4 al de wekker … we gaan dan met de lokale bus naar Kalaw. Rond 8:45 uur komen we in Meiktila aan, waar we met buspech 3 uur stil staan. De aandrijfslang ligt los en ook de versnellingsbak moet eruit.

Na een paar uur worden de vergezichten steeds fraaier; geel bloeiende bloemetjes en een bergdorpje, gelegen in een dal. Al snel rennen de eerste kinderen ons tegemoet. Er is een blond jongetje gearriveerd! Dat nieuws gaat als een lopend vuurtje. We worden direct uitgenodigd in een longhouse. Zodra we binnen zijn krijgen we thee, sinasappels en banaantjes voorgeschoteld en binnen een paar minuten hebben zich tientallen kinderen met hun moeders om ons heen verzameld.

De volgende dag rijden we (weer met een lokale) bus naar Nyaungshwe. Dit is een waterrijk dorp ten noordoosten van het Inle meer met prachtige huizen en vele tuinen, waar de Intha minderheid woont. Als we met een kano het meer op gaan zoeven we Inle-lake vissers voorbij, die een hele speciale manier van roeien hebben. Ze staan achter op de boot en bewegen de roeispaan met één been zodat ze beide armen vrij hebben. We varen we wat rond van het ene drijvende dorp naar het andere. Al die huizen op palen en vriendelijk zwaaiende mensen in zo'n mooie omgeving, het is in één woord prachtig. Om het heldere meer zie je de schilderachtige bergen liggen … ja, dit is een van de redenen waarom je een keer naar Myanmar zou moeten gaan!