vervolg Costa Rica

De Selva Verde Lodge ligt vlakbij Puerto Viejo de Sarapiqui. De lodge ziet er geweldig uit en we hebben een ware slaapzaal (met 4 bedden en een babybedje) voor ons drietjes. We gaan direct de omgeving verkennen en zien dan diverse gifgroene kikkers en een rood kikkertje ter grootte van een vingertop. Bloemen en planten staan er prachtig bij, zo midden in de bloei.

Ook gaan we er nog een dagje op uit richting Ostional National Park. De zeeschildpadden zijn er even niet, maar het ruige Punta India is echt een wandeling waard. Jammer dat het zand zo zwart is, Anwar zit zo van top tot teen onder.

We zijn zo in La Fortuna bij de Arenal vulkaan. Wegen zijn goed en vlak. Ook hier een leuk huisje (Lavas Tacotal), nota bene aan de voet van de vulkaan met een vrij uitzicht op de vulkaan. Rond 4 uur dondert de vulkaan en trillen de ramen in de sponningen. Helaas blijven wolken rondom de kegel van de vulkaan hangen, maar toch zien we ´s avonds in het donker roodgloeiende lava/asdeeltjes naar beneden komen zetten. De volgende dag is het zo mistig dat we de vulkaan niet eens zien. We gaan dan naar de waterval van La Fortuna, waar we eenmaal beneden een stortbui over ons heen krijgen.

We zijn maar één nacht in Selva Verde. Een eekhoorn zoemt langs onze veranda en na het dinerbuffet zit er bij thuiskomst een kikker op onze hangmat. De volgende ochtend gaat Marjolein om 6:00 uur mee met een vogeltour, Roland en Anwar blijven nog even in bed. Het vroege opstaan wordt beloond met veel vogels, waaronder 3 soorten toecans.

Via een hangbrug over de Sarapiqui komen we uit bij een ander ongerept deel van Selva Verde. Wat we op dat moment nog niet weten is dat je hier alleen met een gids mag wandelen. De paden zien er in het begin nog aardig uit, maar later worden deze blubberig, modderig en glad. Bordjes houden op en uiteindelijk over boomstronken verder totdat we niet meer weten waar we zijn. Er zit nog maar één ding op; dezelfde weg weer terug. Dorstig, vermoeid, onder de modder en bezweet komen we weer bij onze lodge aan. We kunnen nog net op tijd uitchecken.

De weg rondom het Arenal-meer is slecht. Het asfalt is verraderlijk, zonder enige waarschuwing rij je zo in vele en diepe gaten. Eenmaal voorbij Tilaran verandert het landschap drastisch; landbouw, behoorlijk vlak en niet meer zo groen. Blauwe lucht met her en der een wolkje. De temperatuur loopt lekker op in ons autootje … Ideaal weer voor een paar dagjes luieren aan het strand in Samara. Het Giada-hotel heeft iets weg van Melrose Place en Anwar krijgt maar niet genoeg van de golven. Dag na dag, soms uitgeput even uitrusten in de rugdrager terwijl papa en mama een biertje drinken in een strandtentje.